Şu açık ki hızla devrime doğru ilerliyoruz,
Bir ülkede başlayıp tüm komşu topraklara sıçrayarak
mevcut toplumu temellerine kadar sarsacak olan
bir ayaklanmaya doğru.
Şu açık ki hızla devrime doğru ilerliyoruz,
Bir ülkede başlayıp tüm komşu topraklara sıçrayarak
mevcut toplumu temellerine kadar sarsacak olan
bir ayaklanmaya doğru.
İnsanlığın varoluşunda büyük bir ayaklanmanın
bir tufanın kaçınılmazlığının kendisini dayattığı
dönemler vardır.
Video-Sabotaj Altyazı Grubu www.video-sabotaj.blogspot.com @VideoSabotaj
YAKLAŞAN DEVRİM Çeviri: Canser Redaksiyon: Albatros
Böyle dönemlerde
tüm dürüst insanlar, artık bu şekilde
devam edemeyeceğini fark ederler;
Tarihin zincirini kuvvetle kıracak
ve insanlığı çakılı kaldığı durağanlıktan silkeleyip çıkaracak olan,
onu yeni yollara ve bilinmeyene doğru götürecek
muhteşem bir olaya ihtiyacımız olduğunu
anlamaya başlarlar.
Yalnızca ekonomik makineyi altüst edecek ve siyasal merdiveni alaşağı edecek olan bir devrim değil,
toplumun zihinsel ve etik yaşamını ayağa kaldıracak,
toplumu içinde bulunduğu cansızlıktan kurtararak
etik yaşamımızı yeniden biçimlendirecek olan
muazzam ve durdurulamaz bir devrimin kaçınılmazlığı kendisini hissettirir.
Yeni bir yaşam gereksinimi görünür hale gelir.
Gündelik hayatlara hükmeden yerleşik ahlak kodları,
insanların büyük bir bölümüne
artık yeterli gelmez.
Önceden adaletli görünenin şeyin
artık iğrenç bir adaletsizlik olduğu hissedilir;
dünün ahlakı bugün tiksindirici bir ahlaksızlık olarak görülür.
Yeni fikirlerle eski gelenekler arasındaki çatışma,
toplumun her kesiminde, tüm olanaklı koşullarda,
herhangi bir ortamdan aile birimine dek yayılır.
Çocuklar ebeveynleriyle çatismaya girerler.
Oğul, babasının tüm yaşamı boyunca doğal gördüğü şeyleri tiksindirici bulmaya başlar;
kız, uzun bir deneyimin sonucu olarak
annesinden miras kalan ilkelere karşı isyan eder.
Böyle zamanlarda, gururlu bayağılık otoriteye yaltaklanmayan zekayı zapt ettiğinde,
uzlaşmanın cimri ahlakı yasayı meydana getirdiğinde
ve itaatkarlık en üst güç olarak hüküm sürdüğünde;
işte böyle zamanlarda devrim bir ihtiyaç haline gelir.
Tüm sınıflardan dürüst insanlar,
hepimize eziyet eden bu veba salgınını,
nefesinin aleviyle yakıp yok etsin, bu zehirli havayı temizlesin,
o ne zaman şiddetlense tarafından bastırıldığımız, boğulduğumuz ve
nihayet havasız ve ışıksız bırakıldığımız
geçmişin tüm enkazını kaldırsın diye
bizi bu fırtınaya çağırıyorlar...
Mutfakta olduğu kadar fabrikalarda,
madenlerde olduğu kadar ambarlarda,
yeni bir dünya bu günlere şekil veriyor.
Burjuvazinin korktuğu, bir o kadar da hor gördüğü,
bu belli belirsiz kitleler arasında toplumsal ekonominin,
ve siyasal örgütlenmenin en zor sorunları
birbiri ardına ortaya koyuluyor,
tartışılıyor ve onlara yeni çözümler bulunuyor.
Bu tartışmalar, toplumun yüreğindeki hastalığı paramparça ediyor.
Yeni umutlar filizleniyor, yeni fikirler doğuyor.
Görüşler birbirine karışıyor ve sonsuzluk çizgisine doğru çeşitleniyor,
Ama iki fikir seslerin şamatası arasından
daha da belirgin bir şekilde yankılanıyor:
Özel mülkiyetin ortadan kaldırılması;
Komünizm ve Devlet'in feshedilmesi;
özgür komünler ve
çalışanların uluslararası birliğinin ortaya çıkışı.
İnsanlık çok daha açık bir şekilde anlıyor ki
bireyin esenliği, tecrit içerisinde artık mümkün değildir;
o, yalnızca herkesin esenliği içerisinde aranabilir, insanoğlunun mutluluğu içerisinde.
"Fakat sıklıkla sizlerin kendi devrimlerinizden söz edildi,
bir an için buna inansam da o asla gerçekleşmedi!"
Paris halkı 18 Mart'ta aşağılık ve iğrenç hükümete karşı
ayaklanarak kentin hür ve bağımsız olduğunu ve
kendisinden başka kimseye ait olmadığını ilan etti.
Merkezi iktidarın yıkılışı,
devrimin klasik süreç ve sonuçlarının aksine
silahlar ateşlenmeden,
barikatlarda kan dökülmeden gerçekleşti.
Silahlanmış halk sokaklara döküldüğü zaman yöneticiler kaçıştı,
askeri birlikler kenti boşalttı ve
devlet görevlileri apar topar Versailles'a sığındılar.
Hükümet, bahar meltemindeki
durgun bir su birikintisi gibi buharlaştı
ve Paris, 19 Mart sabahında,
kendisini zehirleyen bu pislikten arınmış oldu.
Bu savaşçılar başlattıkları devrimin tüm boyutlarının
ve hayata geçirmeye çalıştıkları yeni ilkenin
üretkenliğinin tümüyle farkında değillerdi.
1871 Komünü ilk teşebbüsten başka bir şey olamazdı:
Büyük bir savaş sona ermeye başlarken el ele verip,
halka zulmetmeye hazır iki ordu arasında sıkışıp kalan Komün,
ekonomik alanda ilerlemeye bütünüyle cesaretli değildi.
O, ne kendisinin açıkça sosyalist olduğunu beyan etti
ne de özel mülkiyetin kamulaştırılması ve
emeğin örgütlenmesi doğrultusunda ilerledi;
devlet ve temsili hükümet geleneğinden de ayrılmadı.
Şu gerçek ki, kendimizi yalnızca
Paris Komünü tarafından elde edilen fiili
ve somut başarıları incelemekle sınırlarsak, bu fikrin yeterince engin olmadığını,
devrimci programın küçücük bir parçasını kucakladığını kabul etmek zorundayız.
Buna karşın özü, doğmaya çalışan ve
filizlenmeden önce
müfreze yığınlarının altında boğulmuş olan
eğilimleri gözlemlersek
işte o zaman hareketin etki alanını ve
işçi kitlelerinin yüreklerinde canlandırdığı
sempatiyi anlayacağız.
Komün, sağladığı başarıdan dolayı değil fakat bir gün
başarma sözü verdiği şeyden dolayı yüreklerimizi ferahlattı.
Gelecekteki önemini kavramayı sağlayacak olan şey
yalnızca pratik uygulamalarıydı;
yeni bir ilkenin gitgide belirgin ve açık hale gelmesi
yalnızca komün düşüncesinin gelişiminde yatıyordu.
Paris Komünüyle, gelecekteki devrimler için
hareket noktası olan yeni bir fikir doğdu.
İnsan zihni bir yıkım işine,
bu yıkımın nesnesinin yerini neyin alacağını
en azından ana hatlarıyla belirlemeksizin
girmeye isteksizdir.
Fakat eğer Komünün kuruluşuyla uğraşan insanlara
ne yapılması gerektiği sorulacak olursa,
alınan yanıtlar çatışma halinde bir uyumsuzluk içinde olur!
Atölyeler kamulaştırılmalı mıdır?
Evlerin isyancı kentin mülkiyeti olduğu ilan edilebilir mi?
Yemekler ihtiyaca göre ve
karneyle dağıtılacak şekilde mi organize edilmeli?
Bütün zenginliğin ortak mülkiyet olduğu duyurulmalı mı,
ve bu kudretli araç özgürleşme için kullanılmalı mı?
Devrimciler arasında bu soruların hiç biri tartışmasız değildir.
Sosyal demokrat ise devrim gününde
parlamentoya akın ederek mülkiyet sistemiyle ilgili
düzenlemeleri meclisten geçirecektir;
kendisini en küçük köydeki tavuk sayılarıyla
ilgili istatistikleri ve kuralları hazırlayan
kudretli bir hükümet olarak tesis etmeye kalkışacaktır!
Komün destekçisi de belediye sarayına koşacak
ve kendisini hükümet olarak atayacaktır;
kutsal mülkiyete belediye meclisi,
uygun görmedikçe dokunmayı yasaklayacaktır.
Buna karşın komünist anarşist parlamentolara,
ve kent yönetimlerine riayet etmeyen kimse olmalıdır.
Devrim anında işçiler atölyelerin, evlerin,
ve ambarların kısacası toplumun tüm zenginliğinin
halkın mülkiyetinde olduğunu beyan edecektir.
Komünist anarşist herhangi bir "devrimci hükümet"i seçmeyecek,
fakat kolektif üretim ve tüketimi her komünde,
her toplulukta örgütlemeye çalışacaktır.
Fikir şudur: Üretim, değiş tokuş ve dağıtım için
bir araya gelen işçi örgütlenmeleri
mevcut kapitalist sömürüyü ve devleti yerinden edecektir.
Bu gerçekleşirken bütün metalar toplumsal devrimin daha ilk adımlarında
derhal ücretsiz olarak halkın kullanımına sunulacaktır.
Haydi! Herkes servetten ihtiyaç duyduğu şeyi alsın,
ve şundan emin olalım ki
özgür bir üretim gerçekten başlayana dek
kentlerimizin depolarında herkesi beslemek için yeterli yiyecek,
mağazalarımızda herkesin giyinebilmesi için yeterince giyecek olsun.
Hatta herkes için kendi beğenisine göre,
seçeceği lüks şeyler de yeterince olmalı.
Saraylarda ve şatolarda kendinizi evinizde hissedin
ve bir zamanlar yaşadığınız tuğla yığınlarından,
çürümüş tahtalardan bir şenlik ateşi yakın.
Tümüyle doğal, adil ve aynı zamanda,
yenilenme anlamına gelen yıkım içgüdüsü,
bereketli sonuçlarıyla doyuma ulaşmış olacaktır.
Ne kadar eski, döküntü şey varsa yeni olan onları yerinden edecektir!
Yaratılacak her şey yepyeni değil mi?
Evler, kentler, üretimin tarımsal ve endüstriyel araçları,
toplumun tüm maddi araçları tek bir sözcükle yeni bir şey yaratmak için değil midir?
Bir an için değişimin ve yenilenmenin muazzam eserinin,
basitçe hükümetin el değiştirmesi yoluyla
olacağını düşünebilir miyiz?
Evrensel bilimlerin, telgrafın ve demiryolunun geliştiği yüzyılımızda,
Komün tüm bunları daha da iyi yapmayı bilecektir.
O, yalnızca bir ad olmaktan öte gerçek bir Komün olacaktır.
Siyasal bakış açısındaki devrimciliğin yanı sıra,
asıl üretim ve dolaşım konularında devrimci bir eylem olacaktır.
Komün, hiçbir orta yolun olamayacağını kavrayacaktır:
Ya arzuladığı tüm kurumları hayata geçirmek için,
mutlak suretle özgür olacak ya da bugüne kadar olageldiği gibi
tüm eylemlerinde kısıtlanmış olacak ve
devletin basit bir organı olarak kalacaktır.
O, devleti dağıtıp yerine federasyon kuracak şekilde
faaliyette bulunması gerektiğini bilecektir.
Yaklaşan devrim, önceki devrimlerden farklı olarak
evrensel bir karaktere sahip olacaktır.
Artık tek bir ülke değil,
çöküş içindeki her ülke kendini ateşe atacaktır.
Küçük bir komün bugün onu endüstriyel, ticari
ve sanatsal merkezlerle düzenli ilişkiler kurmaya zorlayan
koşullar olmaksızın bir hafta bile hayatta kalamaz;
bu merkezlere gelince onlar, civar köylerin, etraftaki komünlerin
ve uzaktaki kentlerin sakinlerine
kapılarını sonuna kadar açma ihtiyacı hissedecektir.
İhtiyaçların sonsuz çesitliliği yüzünden tüm iskan edilmiş yerler
yerler çeşitli merkezlerle çoktan bağlantı kurmuş olacak
ve ihtiyaçları arttıkça onları karşılayacak
yeni merkezlerle ilişki kuracaklardır.
Herhangi bir ülkenin ekonomik haritası ele alındığında,
sabit ekonomik sınırların hiçbir yerde mevcut olmadığını,
üretim bölgeleriyle çesitli metaların değiş tokuşunun,
tamamen iç içe geçerek düğümlendiğini
ve zorunlu olarak birbirine bağlandığını göreceksiniz.
Aynı şekilde Komün federasyonları da kesişecek,
birbirini çevreleyecek, örtüşeceklerdir,
ve böylelikle sıkı bir ağ oluşturacaklardır.
Bu ağ, işbirliğinin çok yönlü dokusundan meydana gelir,
ve bu doku ortaklaşa çalışmayı gerektiren tüm amaçları ittifak içerisine sokar;
tarımsal, endüstriyel, zihinsel ya da sanatsal her tür üretim için işbirliğini örgütler,
barınma, aydınlatma, ısınma, yiyecek, sağlık önlemleri
ve benzerleri için sorumluluk alan tüketim müştereklerini kapsar.
Tüm bu topluluklar özgür ve karşılıklı işbirliği içerisinde yardımlaşırlar.
Bu yüzden bizim için "Komün" asla belirli bir bölgeye
ait olan bir kümelenme anlamına gelmez, tersine o,
daha kapsamlı bir sözcüktür ve ne sınırları ne de duvarları tanıyan
eşit insanların bir araya toplanmasıyla eş anlamıdır.
Toplumsal Komün kısa süre içerisinde açıkça tanımlı
bir varlık olmaya son verecektir.
Komündeki her topluluk diğer komünlerdeki benzeri topluluklara yakınlaşacak
bir araya gelecektir ve onları birleştiren bağlar,
kendi yurttaşlarına duydukları bağlılık kadar güçlü olacaktır.
Bu şekilde üyeleri sayısız kent,
ve köye dağılmış olan bir Komün,
ilişkilerden kurulu bir Komün doğacaktır.
Belirli bir bölgeyle sınırlanmamış
binlerce komün olacaktır ve bunlar,
tersine dünya üzerinde perişan halde yaşayan tüm birey ve halkları birleştirerek
nehirlerin, dağların ve okyanusların karşı yakalarından
birbirlerine kardeşçe yardım elini uzatacaklardır.
Bu yeni toplum artık bedenini ve zihnini diğerlerine satmak zorunda olmayan,
efendilerin canı istediği zaman kafalarına göre sömüremediği
eşit üyelerden meydana gelir;
Eşit yurttaşlar,
bireysel inisiyatife tamamen yer açan
bir organizma içerisinde kendi bilgi
ve yeteneklerini üretime aktarabilirler.
Söylediğiniz her şey gerçekten doğru.
Sizin anarşist komünizm idealiniz kusursuz ve
onun gerçekleşmesi yeryüzünde esenlik ve hakiki barışı sağlayacak;
fakat çok az sayıda insan bunu istiyor, anlıyor ve
yine çok azı onun başarıya ulaşması için gerekli özveriyi gösteriyor!
Sizler ufacık bir azınlıksınız, sizin sağa sola dağılmış
güçsüz topluluklarınız kayıtsız kitleler arasında kaybolmuş durumda
orduları, sermayeyi ve eğitimi kontrol eden
iyi örgütlenmis korkunç bir düşmanla karşı karşıyasınız.
Yürüttüğünüz mücadele gücünüzün çok ötesinde.
Bizim anarşist topluluklarımız Fransa, İspanya, İtalya
ve Almanya'nın milyonlara varan nüfuslarıyla karşılaştırıldığında yalnızca küçük bir azınlıktır;
buna ne şüphe!
Ancak yeni bir fikir taşıyan topluluklar her zaman bir azınlık olarak yola koyuldular.
Ve bizlerin bir örgüt olarak devrim gününe kadar
azınlık olarak kalması kuvvetle muhtemeldir.
Peki, bu durum bizim aleyhimize kullanılabilir mi?
Tam da bu dönemde çoğunluğu oluşturanlar fırsatçılardır,
fakat bu durum gerçekten bizlerin de fırsatçı olması gerektiği anlamına gelir mi?
Tarihin bize gösterdiği şey,
eğer genel arzuları samimiyetle dışa vururlar ve devrim,
devrimci fikirlerin yayılmasını sağlayacak kadar uzun süre devam ederse,
devrimin arifesinde azınlık olanların
devrim gününde hakim kuvvet haline geldiğidir.
Çünkü şunu unutmamalıyız ki toplumu dönüştürmeye başlamamızı
sağlayacak olan şey birkaç gün sürecek bir devrim değildir.
Kısa süren bir ayaklanma hükümeti devirip yerine bir başkasını geçirebilir
ama toplumun temel kurumlarında hiçbir şeyi değiştirmez.
Mülkiyet sistemi ve toplumsal örgütlenmedeki devrimimizin başarıya ulaşması için
kat etmemiz gereken mesafe isyancı dönemler ve yıllar olacaktır.
Fransa'da feodal derebeylik sisteminin ve hükümdarın
muktedirliğinin yıkılışı 1788'den 1793'e kadar
beş yıllık sürekli ayaklanma ile gerçekleşti.
Muhtemelen feodal-burjuva yönetimini
ve para yasasının tahakkümünü yıkmak da bir o kadar yıl alacaktır.
Kamulaştırma fikrinin tüm işçilerin zihninde
çoktan yer ettiğine inanmak yıkıcı bir hata olacaktır.
Bilakis, karşıtlarının söyledikleri dışında
bu fikrin kendisi hakkında tek bir sözcük duymamış milyonlar vardır.
Bununla birlikte şunu biliyoruz ki,
kamulaştırma fikri, taraftarlarını çoğunlukla toplumsal dönüşüm esnasında,
herkesin toplumsal meselelerle ilgilendiği, insanların tümünün okuyup,
tartışarak faaliyetlerde bulunduğu
ve özellikle de en açık ve temel fikirlerin kitleler içerisinde yayıldığı anda kazanacaktır.
Özellikle bu coşku dolu süreçte, insanların
zihinlerinin ivme kazanmış bir canlılıkla işlediği bu zamanlarda,
şimdiden mevcut topluluklar tarafından yayılan
anarşist fikri benimseyeceklerdir.
Ardından bugünün kayıtsız insanları
bu yeni fikrin partizanları olacaklardır.
Oysa devrimden birkaç yıl önce
Fransa'nın ne kadar acı bir manzara sunduğunu,
krallığın ve feodalizmin ortadan kaldırılacağını düşleyen güçsüz azınlığı hatırlayın.
Etraflarına baktıklarında gördükleri derin bir umutsuzluk
dönemin az sayıdaki
gerçek devrimcisine ilham vermişti
ve Camille Desmoulins haklıydı: "Biz Cumhuriyetçiler 1789'dan önce ancak bir düzineydik".
1788 yılı boyunca köylüler arasında yalnızca küçük ayaklanmalar vardı.
Bugünün küçük ve kararsız grevleri gibi zaman zaman ortaya çıktılar ama yavaş yavaş yayıldılar,
daha sonra uçsuz bucaksız, şiddetli ve bastırılması çok daha güç hale geldiler.
Yaklaştığını sezdiğimiz devrim için de aynı şeyler gerçekleşecek
Bugün güçsüz ama çoğalarak genel dışavurumlara ulaşan
azınlıkların savunduğu anarşist komünizm fikri
halk kitleleri arasında kendi yolunu bulacaktır.
Bazen trajik bazen mizahi ama her zaman cesaretli olan,
bazen ortaklaşa bazen tamamen bireysel olan bu eylem ilkesi
hevesleri canlı tutmak, hoşnutsuzluk ifadelerini nakletmek ve bulgulamak,
sömürenlere karşı öfkeyi ateşlemek, hükümeti hicvetmek ve onun acizliğini teşhir etmek amacıyla;
ve özellikle de her zaman fiili örnekler vasıtasıyla cesareti dirilterek
isyanın ruhunu alevlendirmek için mevcut araçların hiçbirisini
kamusal yaşamdaki hiçbir olayı göz ardı etmeyecektir.
Belki de kitleler başlangıçta kayıtsız kalacaklar.
Bir yandan inisiyatif alan bireyin ya da topluluğun cesaretini takdir ederken
diğer yandan bu eylemi doğrudan doğruya "delilik" olarak tanımlayarak
"Bu aklını kaçırmış fanatikler her şeyi tehlikeye atıyorlar"
diyecek olan temkinlileri de görmeleri muhtemeldir.
Onlar oldukça iyi hesap ettiler.
Bu temkinli ve sakıngan insanların kendi çıkarı peşindeki partileri
bir, iki ya da belki de üç yüzyıl içerisinde
bütün dünyayı fethetmek konusunda başarıya ulaşacaklardı
oysa şimdi beklenmedik davetsiz misafirler var!
Bu misafirler, temkinli ve sakıngan olanlar tarafından
beklenmedik olan her şeydir.
Bu noktadan itibaren kayıtsızlık mümkün değildir.
Kayıtsızlık artık mümkün olamaz.
Başlangıçta bu "aklını kaçırmışların" ne istediğini pek de sormayanlar
onlar hakkında düşünmeye, fikirlerini tartışmaya
onları desteklemeye ya da onlara karşı koymaya mecbur kalırlar.
Eylemleri yoluyla toplumsal ilgiyi üzerine toplayan yeni fikir
küçük gözeneklerden insanların zihnine sızar ve değişimi başlatır.
Bu fikrin aynı anda binlerce farklı yerde ortaya çıkarak gerçekleşmesi,
olayların yayılmasını köstekleyebilecek,
herhangi bir hükümetin kurulmasını engelleyecek.
ve devrim, görevini tamamlayıncaya kadar ışık saçacaktır:
özel mülkiyet ve devlet ortadan kalkıncaya kadar…
özel mülkiyet ve devlet
ortadan kalkıncaya kadar…